حَنِثَ - - حِنْثاً : به سوى باطل تمايل كرد ، - فى يَمينه : به سوگندى كه خورده بود وفا نكرد . الحِنْث - مص ، ، - ج احْناث : گناه ، حُرم . حَنْجَرَ - حَنْجَرةُ [ حنجر ] تِ العينُ : چشم به گودى افتاد . الحَنْجَرَة - ج حَنَاجِر ( ع ا ) : گلو ، حلقوم . الحَنْجَلة - [ حنجل ] في الخيل : سفيدى در دست و پاى اسب ، - فى المشي عندَ العامَّة : تكبّر و خودنمائى در راه رفتن ، اين تعبير در زبان متداول رايج است . الحُنْجُور - ج حَنَاجِير [ حنجر ] : گلو ، قارورة ، سبد كوچك ، شيشه‌ى كوچكى كه در آن مرهم يا مركب و جز آنها نهند . حَنْحَنَ - حَنْحَنَةً [ حنحن ] عليه : بر او مهربانى كرد ، - البندقُ او الجوزُ و نَحوهما عند العَامَّة : مغز فندق و يا گرد و فاسد و تباه شد . اين تعبير در زبان متداول رايج است و فصيح آن ( حَمِتَ ) است . حَنْدَسَ - حَنْدَسَةً [ حندس ] الليلُ : شب تاريك شد . الحِنْدِس - ج حَنَادِس : شب بسيار تاريك ، تاريكى . الحَنْدَقُوق - ( ن ) : مترادف ( الجِنْدَقُون ) است . الحِنْدَقُوق - ( ن ) : شبدر وحشى . الحِنْدَقُوقَى - ( ن ) : مترادف ( الحِنْدَقُوق ) است . الحِنْدَقُوقَى - ( ن ) : مترادف ( الحِنْدَقوق ) است . حَنَشَ - - حَنْشاً تِ الحَيَّةُ فلاناً : مار فلانى را گزيد ، - الصيدَ : صيد را شكار كرد . الحَنَش - ج أَحْنَاش و حُنْشان ( ح ) : گونه‌اى از مارها ، هر جانورى كه سر آن مانند سر مار باشد مانند سوسمار و جز آن . حَنَطَ - - حُنُوطاً الزرعُ : هنگام درو كشت رسيد ، - الشجَرُ : ميوه‌ى درخت رسيد ، - - حَنْطاً الجلدُ : پوست سرخ شد . حَنَّطَ - تَحْنِيطاً الميتَ : مرده را حنوط كرد . الحِنْطَة - ج حِنَط : گندم ، - السَّوداء ( ن ) : دانه‌هائى است گياهى سياه رنگ از رسته‌ى ( بطباطيات ) كه معمولًا از آن براى خوراك دام استفاده مىشود . الحِنْطِيّ - آنكه بسيار گندم خورد ، آماسيده و باد كرده ؛ « حِنْطِيُّ اللَّون » : آنكه چهره‌اش گندمى رنگ باشد . حَنْظَلَ - حَنْظلَلةً [ حنظل ] تِ الشجرةُ : ميوه‌ى آن درخت تلخ شد . الحَنْظَل - ( ن ) : گياه حنظل ، هندوانه‌ى ابو جهل ؛ « امَرُّ من الحَنْظَلِ » از حنظل تلختر است . حَنَفَ - - حَنْفاً : تمايل كرد ، - رِجْلَهُ : پاى خود را كج كرد . حَنِفَ - - حَنَفاً : پاى او به طرف داخل كج شد . حَنُفَ - - حَنَافَةً : مترادف ( حَنِفَ ) است . حَنَّفَ - تَحْنِيفاً هُ : پاى او را كج كرد . الحَنْفَاء - « رِجْلٌ حَنْفاء » : پاى كج كه به سمت داخل كشيده شده باشد . الحِنْفِش - ج حَنَافِش ( ح ) : مارى است درشت هيكل با گردنى باريك و بسيار خطرناك اين مار بهنگام خشم گردن خود را پهن مىكند . الحَنَفِيَّة - [ حنف ] ( حي ) : لوله‌ى آب ، شير آب . الحِنْفِيش - ج حَنَافِيش ( ح ) : مترادف ( الحِنْفِش ) است . حَنِقَ - - حَنَقاً منهُ و عليهِ : از او خشمگين شد . الحَنَق - سختى خشم . الحَنِق - مترادف ( الحَنَق ) است ، - ج حُنُق : خشمناك . حَنَكَ - - حَنْكاً : چيزى را جويد و با كام خود سابيد ، - الفرسَ : در دهان اسب رسن نهاد ، - الشيءَ : آن چيز را فهميد و دانست ، آن چيز را استوار كرد ، - حَنْكاً و حَنَكاً الدهرُ الرجُلَ : تجربه‌هاى زندگى و گردش روزگار آن مرد را دانا و حكيم كرد . حَنَّكَ - تَحْنِيكاً : مترادف ( حَنَكَ ) است ، - الصبيَّ : آن كودك را تربيت كرد ، - الدهرُ الرجُلَ : روزگار آن مرد را آزموده كرد ، - تِ القَابِلةُ الطفلَ : ماما قبل از شير دادن به كودك دهان او را با روغن بادام و آب انار و جز آنها ساييد ، - الميّتَ عند العَامَّة : پارچه را زير زنخ مرده گردانيد . اين تعبير در زبان متداول رايج است . الحُنْك - اسم است از ( حَنَّكَهُ الدَّهْرُ ) به معناى آزمودگى زمانه . الحِنْك - مترادف ( الحُنْك ) است . الحُنُك - مرد هوشمندى كه روزگار او را آزموده گردانيده است . الحَنَك - گروهى كه بدنبال آب و گياه براى چرا مىروند ، تپه‌هاى كوچك و سنگلاخ ، - ج احناك ( ع ا ) : بالاى درون دهان ، پايين دهان از طرف زنخ ؛ « حَنَكُ الغُراب » : نوك و سياهى كلاغ . الحُنَّكَة - اسم است از ( حَنَّكَهُ الدَّهْرُ ) : آزموده‌ى روزگار . الحُنُكَة - مؤنث ( الحُنُك ) است . الحَنَكَة - واحد ( الحَنَك ) است براى تپه‌هاى كوچك . الحَنْكَلِيس - ( ح ) : مترادف ( الأَنْقَليس ) است و عربى اين واژه ( الجِرِّيّ ) است . حَنَّنَ - تَحْنِيناً [ حنّ ] الشجرُ : درخت شكوفه داد ، - قَلْبَهُ عند العامّة : دل او را نازك و مهربان كرد . اين تعبير در زبان متداول رايج است . الحَنْو - ج أَحْنَاء و حُنِيّ و حِنِيّ [ حنو ] : هر جائى از بدن كه كجى و خميدگى داشته باشد . الحِنْو - ج أَحْنَاء و حُنِيّ و حِنِيّ [ حنو ] : مترادف ( الحَنْو ) است ، - من الشيءِ : كنار آن چيز ، - من السَّرج : اسم است براى هر يك از دو طرف قربوس زين . الحُنُوّ - عاطفه ، شفقت ، مهربانى . الحَنُوط - مترادف ( الحِنَاط ) است . الحَنُون - [ حنّ ] : با عاطفه ، مهربان ، مشفق . الحَنِيَّة - ج حَنَايَا و حَنِيّ : كمان